فرصت از کف رفت و

آن کلام برزبان جاری نشد

افسوس که مجال گفت ندادی...

تو بودی و هراسهایت

من بودم وتردیدهایم

ما بودیم و انتظار

ما بودیم وتنها نگاه

ما بودیم و عذاب انتخاب

آه ای فریب معصوم

...

آنگاه واقعیت چون آواری

بر من فرو ریخت

سنگدلانه و بی رحم

و سوالی همچنان بازمانده

در تفکر نومید اندوهم